باغی بوده ام ...

 

کودکی های مرا باغی رقم زده است سرشار از درختان سیب. درختانی که بهترین دوستان من بودند.

در ظهر داغ تابستان، خنکای سایه هاشان سایه بان ما بود و میوه های آبداربهشتی اش کاهنده عطش و قوت دویدن های ما. غروب های "قایم باشک" و "گرگم به هوا" تنه هاشان بهترین جا برای پنهان شدن و روزهای دزدان دریایی ،شاخه هاشان بهترین برج های دیده­بانی بود.

و من نمی دانستم....

شب های دلهره و تاریک، با چراغ نفتی به دنبال ارواح می گشتیم و هر درخت را به هیئت عجوزه ای می دیدیم که هربار یکی از ما نعره ای می کشید و می گریختیم.

و من نمی دانستم....

روز های به ثمر نشستن درختان سیب در ابتدای مهر، بهشتی بود هبوط کرده در سرزمین من، نسیم خنک پیچان در گیسوان درختان تابستانی هدیه ای بود افتاده در سرزمین من، صبح های مه گرفته و پر ابهام رویایی بود برای فردای سرزمین من، و آدم برفی های لبخند به لب کنار صدها درخت سپید پوش پایانی بود برای من و سرزمین من. 

و من نمی دانستم....

و من هرگز نمی دانستم پاییز ۱۳۹۰ زمانی فرا می رسد که دیگر باغ کودکی های من جز خاطره ای بیش نیست. و من آغاز خزانی را به جشن نشسته ام که روح هزاران درخت مرا در کابوس هایم نعره می کشند. اکنون تنها یادگار من آسمانی آبی است که شاهد کودکی های من بوده است.

و من آرزو می کنم که هرگز باغی اسیر شهر نشود

بگذریم...

پاییز عطرعاشقی هاست که در ابتدای فصل سرد پراکنده می شود آنجا که امید به ناامیدی بسته ای و حضور کسی را به انتظار ننشسته ای. تنهایی تان سرشار از خاطره های زیبا باد. پاییزتان بهاری 

 

سجاد عزیزی آرام

 

 

نوشته شده در سه شنبه دوازدهم مهر 1390ساعت 10:8 توسط سجاد عزیزی آرام| |